Soms valt er zowaar wat te melden. Neem: De Hal.

Ruim een jaar geleden meldden we dat we interesse hadden in de grote verlaten hal hier in het dorp, onderkomen van een inmiddels faiiliete groenten- en fruithandel. Leeg sinds 1997.
Ons huis barstte uit zijn voegen van de hondenspullen en ook het kleine magazijntje aan de overkant was overvol.

Milo heeft er flink achteraan gezeten, contacten gehad met notaris en curator van het faillissement maar zoals gewoonlijk ging het op zijn Frans: zeer langzaam. De bank van de failliete tent moest toestemming geven: hop, 6 weken erover heen, om maar eens wat te noemen. Het lukte niemand om de boel vxf3xf3r het zomerreces naar de rechtbank te krijgen die officieel toestemming moest geven voor de verkoop van het pand aan ons.

Dat werd dus na de zomer. De rechtbank beslist en er staat letterlijk in de uitspraak dat wij nu verplicht zijn het pand te kopen. En toen werd de gemeente Ydes wakker en verklaarde dat zij het pand wilden hebben voor toekomstige uitbreiding van de Parkinson-unit, die er vlak achter ligt. Jammer, maar te laat. Er werden onderhandlingen geopend met de burgemeester die voorstellen ter vervanging van de hal deed die werkelijk kant noch wal raakten. Inmiddels werd en passant medegedeeld dat de toegangsweg tot de hal verboden zou worden voor vrachtwagens en werd een deel van de weg aan de achterkant simpelweg door de gemeente geannexeerd en afgegraven.

Al dit gedoe nam zoveel tijd dat de termijn waarbinnen het pand overgedragen moest worden, namelijk 3 maanden, verliep. En duurde het weer een poos voordat er een verlenging was aangevraagd xe9n gekregen.

Al die tijd liet de gemeente niets meer horen. En dus gingen we begin februari naar de notaris voor de overdracht om daar tot de ontdekking te komen dat er niet getekend kon worden omdat de curator van het faillissement geen volmacht aan de notaris had gegeven om te tekenen. Reden: nog onduidelijk. Na vele telefoontjes naar de curator werd duidelijk dat die nog steeds met de gemeente in gesprek was en de gemeente te kennen had gegeven een onteigeningsprocedure te willen beginnen. De curator wilde dat Milo opnieuw met de gemeente ging pratn maar Milo vond dat ze tijd genoeg hadden gehad en dat er gewoon getekend moest worden. De curator deelde vervolgens mee dat hij een gemeenteraadsvergadering wilde afwachten en bij een beslissing dat het pand onteigend ging worden, dat in het koopcontract zettten.

Toen dat allemaal gebeurd was, zou er afgelopen dinsdag getekend worden maar toen belde de notaris: de bank had geen geld overgemaakt en er zou niet eens een hyptheek overeenkomst zijn getekend. Op dat moment stortte Milo helemaal in. En heel begrijpelijk. Hij had twee weken daarvoor aan de bank gevraagd of alles in orde was, en ja, dat was zo. Nu zou er opeens geen geld zijn zonder dat hij daar bericht over had gehad. En op maandagmiddag 3 uur, dag waarop de banken in Frankrijk niet werken, viel er niets meer te regelen. Kortom: geen overdracht. Geen plek om alle bestelde spullen te laten en geen plek om de mee te nemen spullen voor Zwitserland te tellen.

Enfin. Het is nu begin maart en er moet nog altijd getekend worden. Er bleek wel degelijk een hypotheekovereenkomst te zijn getekend en de bank had het geld klaar staan. We hebben inmiddels de sleutels zodat de spullen onderdak zijn. Dat is al zo wat.

Enne…..we? Ja. We zijn nog altijd getrouwd en dus wordt de hal ons gezamenlijk bezit en zal dus ook moeten worden meegenomen in de boedelscheiding. Zo is de wet nu eenmaal. Als het goed is, is het onze laatste gezamenlijke aankoop.

Engelse vrienden gaan vanwege het constant tegen dit soort dingen aanlopen, terug naar Engeland. Ik moet ook toegeven: zelfs als je rekening houdt met hoe het hier nu eenmaal werkt, word je er stapelgek van. Alles, maar dan ook alles gaat op zijn elf-en-dertigst en niemand verstrekt uit zichzelf wat voor informatie dan ook. We kunnen er zo ondertussen boeken over vol schrijven maar dat hebben anderen voor ons al gedaan en waarschijnlijk beter.

Al een paar maanden is er weinig tot nieuws op dit log geschreven. Dat had verschillende oorzaken; zo is de zomervakantie bij ons nou niet bepaald opwindend te noemen. We hebben een prachtige zomer achter de rug qua weer en nog steeds mogen we niet klagen.

De belangrijkste reden is echter het stuklopen van onze relatie. Na 4 jaar zwoegen in het bedrijf, is het huwelijk er onder bezweken. Met het bedrijf in hondenspullen gaat het dus goed, van het hondenhotel, de reden waarom we naar Frankrijk gingen, is niets terecht gekomen doordat alle tijd in het bedrijf ging zitten.

Op dit moment zijn we aan het kijken hoe we verder gaan. We streven er samen naar om Milo hier te laten blijven met een bloeiend, levensvatbaar bedrijf. Wat Hanneke gaat doen weet ze nog niet maar ze blijft waarschijnlijk niet in Frankrijk. Dat betekent overigens zeker niet automatisch terug naar Nederland.

Een belangrijke stap die we inmiddels gezet hebben, is de aankoop van de hal/loods hier in het dorp. Met de plannen die er voor het bedrijf zijn, is meer ruimte absolute noodzaak. En dat is dus gelukt. Daarmee kunnen we niet alleen containers uit China laten komen, wat veel goedkoper is dan het elders inkopen, maar ook allerlei zooi ons huis uit bonjouren.

We hebben geen ruzies, we staan elkaar niet naar het leven en we streven ernaar de boel in goede harmonie af te wikkelen.
Dit log zal dus nog nauwelijks nieuwe artikelen opleveren. We hebben even wat anders aan ons hoofd. We wilden het er ook niet zo maar bij laten zitten, dat dan ook weer niet.

Alle trouwe lezers in ieder geval bedankt en ach…..wie weet hebben we zo af en toe nog wat te melden.

Met excuses aan alle oprecht gelovigen onder de lezers die deze titel vooral in verband (dienen te) te brengen met een boek uit de jaren ’70, het grote nieuws voor ons is:

Vanaf heden mag Milo zich de Henk Wijngaard van Ydes noemen!

Ofwel: hij heeft zijn vrachtwagenrijbewijs gisteren met vlag en wimpel gehaald. Dat is echt een hele zorg minder. Nu nog een werknemer erbij die ook een groot rijbewijs heeft en de vlam kan echt in de pijp.

Minder plezierig is het gevolg van de jatpraktijken in Parijs, waarbij Hanneke’s tasje werd gestolen en de dag erna weer werd teruggevonden. Zonder mobieltje en minus x8050, maar verder in tact. We hadden inmiddels, dezelfde avond als het tasje werd gestolen, de bank- en creditkaarten laten blokkeren en Orange Nederland (Hanneke heeft nog een NL-abonnement) verzocht ook de telefoon te blokkeren.
Tja. Welgeteld een volle week later heeft Orange het abonnement geblokkeerd en een nieuwe SIM-kaart opgestuurd. Ondertussen was er wel voor ruim x801400 verbeld. En of wij dat maar even willen ophoesten.

Nee dus. We hebben zo snel mogelijk na ontdekking van de diefstal naar Orange gebeld voor blokkering maar Orange ontkent nu in alle toonaarden ooit een dergelijk telefoontje te hebben gekregen. Helaas voor hen is het betreffende telefoontje met de (franse) GSM van Milo gedaan en prijkt het nummer gewoon op de rekening van Milo’s GSM, tussen de telefoontjes naar Visa en Crxe9dit Agricole vanwege de kaartblokkeringen. Heel interessant is ook dat de 5 maanden direct voorafgaand aan de diefstal, telkens rekeningen van 2 bladzijden laten zien: 1 overzicht en vervolgens meestal rond de x8020,- aan bel- en abonnementskosten. De rekening voor de periode vanaf de diefstal beslaat maar liefst 15 (!) pagina’s. Overigens: dat patroon bestaat al sinds we heb abonnement afsloten 5 jaar geleden maar de rekeningen van verder terug hebben we even niet bij de hand.

Dit muisje zal wel weer een staart krijgen. Gelukkig hebben we ook nog steeds een Nederlandse rechtsbijstandsverzekering. Het komt vast wel goed maar soms wil een mens niet ook nog eens dat soort gezeik aan de kop hebben.

Dit weekend is er show in Douai en daarna nog wat kleinere showtjes zo her en der in de omgeving. In Douai zal er een sollcitant meedraaien om te kijken hoe het het bevalt. We wachten dat vol spanning af.

Op de dag af zijn we vandaag 4 jaar in het bezit van ons huis hier. En nog altijd geen spijt dat we gegaan zijn, hoewel de zaken heel anders zijn uitgepakt dan we dachten.

We zouden een hotel-voor-mensen-met-de-hond beginnen. En daar hebben we ook een voortvarend begin mee gemaakt tot de halvering van Hanneke’s WAO het noodzakelijk maakte dat er eeder aanvullende inkomsten kwamen. Dat was het begin van Animilo-pro, een bescheiden standje met shampoo op zo her en der een hondenshow. Het eerste jaar bezocht Milo ook nog trimsalons maar dat bleek ondoenlijk toen er bijna ieder weekend een hondenshow was die bezocht moest worden.

Inmiddels is het bedrijf goed gegroeid. Van een VW-transporter, naderhand met aanhanger erachter, tot grotere aanhanger, tot grote Iveco-bus en nu een heuse vrachtwagen om toch vooral al die hondenaccessoires van hot naar her in Frankrijk, Zwitserland, Belgixeb en soms Italixeb te slepen.
Het internet begint ook steeds beter te lopen en hoewel we er nog geen tonnen per jaar mee binnenslepen gaat het niet onaardig.

En zo krijg je de loop van de jaren ook heel veel verschillende klanten met wensen en klachten binnen.

Neem het feit dat bijna geen enkele hondeneigenaar de maat van de hals van de hond goed kan schatten. Je kunt als verkoper een wereld aan ervaring hebben, zodat je weet dat een Engelse bulldog een maat 65 nodig heeft, de eigenaar weet zeker dat zijn/haar hond een vxe9xe9l dikkere nek heeft. En wil een paar dagen later toch een kleinere halsband. Andersom hebben Yorkies altijd veel kleinere nekjes dan hun soortgenoten en gaat menige York-eigenaar met een kattenformaat halsband naar huis (die vervolgens, hoe kan het ook anders, te klein is).

Het meest merkwaardige is echter de haast, zeker bij bestellingen. Puppyrennen dienen het liefst dezelfde dag nog te worden bezorgd. Hoe lang weet men inmiddels dat er een pup komt? Een week of wat toch zeker. Maar nee, xe9xe9n dag van te voren bestellen en hoogst beledigd zijn als het niet lukt. Een kattenkrabboom die liefst nog meteen wordt afgeleverd. Hoezo? Gaat Minoes dood van een dagje zonder kattenboom? De shampoo die reusachtige spoed heeft, want ja…..waarom eigenlijk? Hond geeft echt geen zier om een vieze vacht, dat weten we uit rijke ervaring. Vetbedden zijn fijne dingen, goed wasbaar, lekker zacht, maar zeker geen essentixeble levensbehoefte voor de hond. Dit soort dingen blijven verbazingwekkend.

Er staan gelukkig ook hele ladingen leuke klanten tegenover. Die een passend halsbandje van thuis meenemen en dus met de goede maat vertrekken. Die intens tevreden zijn als de bestelde spullen, zoals beloofd, twee dagen later thuis bezorgd worden. Die opgelucht vertrekken als er zonder probleem geruild wordt.
We doens ons best om het een ieder zo goed mogelijk naar de zin te maken en dat zien we terug in de almaar groter wordende hoeveelheid vaste klanten. Enne…..dat kunnen onze concurrenten ons in ieder geval niet nazeggen. O zo.

Nee, er is niemand jarig of geslaagd. De aankoop van de hal is nog altijd niet rond hoewel er schot in zit. De titel van dit log slaat dan ook volstrekt niet op feestelijke lekkernijen maar op de nieuwste trend: de auto-achtige brommers die in Nederland vooral door minder-validen gebruikt worden. Bij gebrek aan een beter woord, en jawel, ook vanwege een zekere minachting onzerzijds, duiden wij die dingen aan met gebakjes. Maar ja, ons moet u niet rekenen, wij rijden tenlotte een der sloepen onder de sloepen: een Volvo 940. Dan is iedere auto al snel een gebakje.

In Nederland zijn deze overdekte brommers voorzien van brommerplaatjes maar hier zitten er waarachtige kentekenplaten op. En dat maakt dat we zo’n intense hekel hebben aan die dingen. Op enige afstand zijn ze niet van een gewone auto te onderscheiden en dat maakt ze levensgevaarlijk. Je bent geneigd veel te snel op ze af te rijden, in de veronderstelling met een regulier automobiel van doen te hebben, om dan vervolgens ontiegelijk in de remmen te moeten omdat ze niet ergens tussen de 70 en 90 rijden, zoals verwacht, maar minder dan 50. Veel minder zelfs in het geval ze berg-op gaan en dat gebeurt hier ongeveer de helft van de keren.

De reden voor de alsmaar toenemende populariteit van deze gebakjes ligt in het puntenrijbewijs. Bij 90.000 Fransen per jaar wordt het rijbewijs ingenomen omdat ze hun puntentegoed hebben opgesoupeerd met te hard rijden, rijden onder invloed en andere overtredingen. Met een gebakje mag je ook zonder rijbewijs rondrijden en van die sluiproute maken blijkbaar steeds meer mensen gebruik. Of je er als Franse overheid gelukkig mee moet zijn dat de mensen die door jou ongeschikt worden bevonden om een auto te besturen, alsnog in een aanverwant artikel gaan rondkarren, is een tweede.
Maar hoe dan ook: ze voorzien blijkbaar in een behoefte want zelfs in de toch niet al te moderne Cantal rijden ze steeds meer rond. Tot ons ongenoegen, maar ach….aangezien het toeristenseizoen inmiddels is losgebarsten, moeten we toch al rustig aan doen op de weg.

O ja, RTL2 Fun hebben we hier niet. Helaas. Buiten de rimboe zoeken we die zender graag op maar hier is-ie niet te krijgen.

Het afgelopen weekend vond de grootste hondenshow van Frankrijk plaats: de Championnat de France in Parijs. Het is van de weinige mogelijke shows waar een hond de vereiste kwalificatie voor Frans kampioen kan halen en dus is het voor veel mensen een belangrijke show.

Team Animilo-pro vertrok met een afgeladen vrachtwagen en ondersteuning van 4 extra mensen: Hanneke, Guy, Valxe9rie van de Hxe9ry-shampoos en Rxe9my van de LadyBel shampoos. Mathieu, Milo en Hanneke arriveerden donderdagmiddag in Parijs, op het terrein van de expo Porte de Versailles. Immens groot en doorkruist door de Pxe9rifxe9rique.
Er werd meteen begonnen met de opbouw van de stand, want met 15*3 meter en een wagonlading nieuwe voorraad die geprijsd en ingeruimd moest worden, was er het nodige werk te verzetten. Tijdens de opbouw werd in een onbewaakt moment het tasje van Hanneke gestolen, met daarin bank- en credit kaarten, paspoort, rijbewijs, sleutels, geld, telefoon en medicijnen. We konden dus, moe als we waren, nog gaan bellen om kaarten en telefoon te blokkeren. Dat ging gelukkig makkelijk en snel en er was nog niets gedaan met de kaarten of de telefoon, dat scheelde alweer.
Na al deze inspanningen hebben we van Parijs genoten door vlakbij het hotel, op een typisch Parijs’ terras, uitgebreid aan de sushi te gaan bij een van de vele Japanners in de buurt. Het weer was inmiddels uitermate aangenaam geworden dus lwe hadden wat dat betreft geen klagen. Alleen jammer dat er nergens plek was om de honden een beetje lekker uit te laten, behalve dan het beruchte Bois de Boulogne. Dat deden we maar even niet.

Vrijdag opnieuw hard werken met opbouw en zowaar werd Hanneke’s tasje teruggevonden. Zonder geld, zonder telefoon, maar verder alles erin. Een hele opluchting.

Zaterdag en zondag was dan de echte show en het was bloedheet. Er waren veel minder honden dan vorige jaren, gelukkig waren er ook heel weinig concurrenten aangezien de standprijs waanzinnig was. Crufts is goedkoper, echt waar. De omzet was uiteindelijk zeer matig en afgezet tegen al het werk was de winst echt marginaal. Exe9n van de oorzaken was het feit dat men zeer ver weg moest parkeren (ook onze eigen vrachtwagen stond 2km. verderop) en dat weerhield mensen ervan om zware en grote spullen mee te nemen. Men moest er txe9 ver mee lopen zeulen.

De show was mega-smerig, zelfs voor Franse begrippen. Overal poep en pies. Fransen ruimen nauwelijks uitwerpselen op en er was wat dat betreft trouwens ook geen enkele stimulans vanuit de organisatie. Nergens zakjes, nergens prullebakken. Buiten waren er 2 hondentoiletten die niet werden schoongenhouden en waar ook al geen zakjes en prullebakken waren. Gevolg: een enorme stank buiten, mede dankzij de hitte. Onze eigen honden vertikten het om hun behoefte te doen, zo vies was het er.

Al met al kunnen we concluderen dat onze inspanningen nauwelijks beloond zijn. De organisatie was pet, er is geen ander woord voor. We hebben er eigenlijk alleen twee gezellige dagen met onze collega’s aan over gehouden en wat lekkere sushi-maaltijden. Dat hebben we namelijk niet, in de Cantal. En wat we er aan over hebben gehouden is het besef dat we echt de stad ontgroeid zijn. Het gestress, de drukte, het gedoe; leuk voor een weekendje maar we zijn blij gewoon weer in kalm Ydes te zijn.

De Franse radio valt onder het regime dat een minister in ’96 of ’97 bedacht: Frankrijk moet Frans blijven. Nou kunnen we ons, gezien de hevige invloed die het Engels in Nederland heeft, daar op zich nog wel iets bij voorstellen. Maar ja, deze minister sloeg wel heel erg door.

Een sandwich is bijvoorbeeld geen sanc-wietsj meer (met vette nadruk op de laatste lettergreep) maar een casse-croxfbte. Op je computer moet je maar zien dat supprimer gewoon delete betekent. Dat soort dingen. Nogal overtrokken.

Het toppunt is echter de Franse radio. Dezelfde minister heeft bepaald dat 2/3 van de gedraaide muziek Franstalig moet zijn. En daarmee wordt een flink deel van de pophistorie hoppa buiten spel gezet.

In onze Polo zit geen CD-speler en als je muziek wilt hebben moet je de radio wel aanzetten. Nou zijn wij de eersten om toe te geven dat in de Auvergne het aantal stations niet denderend is (rondom Lyon is er veel meer keuze, bijvoorbeeld) maar datgene wat dan wel te vangen is, is hopeloos.

Sowieso vang je vooral de klassieke muziek- of de ouwehoer stations. Oeverloze discussies over ieder denkbaar onderwerp, vast heel boeiend maar niks waar je eens lekker bij gaat meezingen.
Nostalgie is een station dat, de naam zegt het al, oudere muziek draait. Op zich niks mis mee, ook al bestaat 2/3 van de historie blijkbaar uit Frans materiaal. Het probleem is dat ze ongeveer 100 verschillende platen hebben die jaar in, jaar uit worden gedraaid. Geen variatie, niks. U2 is bij Nostalgie een marge-groepje, Michael Jackson en Madonna zijn er onbekend.
Cherie FM is wat moderner maar ook zeer beperkt in de muziekkeuze en bovendien wordt de helft van ieder uur in beslag genomen door reclames. Voor Leclerc of voor Carglass, maar vooral ook voor Cherie FM. Het jingelt maar door.

De plaatselijke zenders, RBA (radio Bort-Artense) en Jordanne, verschillen daar niet veel van. Bijna nergens vind je een beetje eigentijdse muziek of als die wordt gedraaid, dan verstopt tussen ladingen ouwe koek of accordeon-muziek. En meer smaken zijn er hier niet. Klaar.

Wat ons betreft is het dus huilen met de pet op, op de radio. Voordeel is wel dat we inmiddels beter in de Franse muziek zijn ingevoerd en wat meer kennen dan Julien Clerc, Gerard Lenorman of Patrick Bruel. Dat is wel een verrijkking want er is heel veel mooie Franse muziek. Daar zit ons probleem dan ook niet echt. Wxe9l in het ontbreken van afwisseling en van eigentijdsere muziek. En zo schiet zo’n minister dan mooi zijn doel voorbij. Vive le franxe7ais, maar wel met mate a.u.b.

De rue Jean Jaurxe8s, aka de weg door Fanostre, is af. Ok, er moet nog een stopstreep worden geschilderd maar verder is-ie eindelijk af. Een mooi strak nieuw wegdek, stoep langs de weg, afwatering keurig in orde, her en der opgangetjes naar de Vxe9lorail (handig voor skaters, die hoeven niet meer door het gras te kluunen) en diverse, op onlogische plaatsen, geplaatste bankjes. Het uitzicht vanaf die banken is namelijk niet denderend en ze zijn ook al niet makkelijk voor het onderbinden van skates, staan namelijk voor het merendeel tussen twee opgangetjes in.

Wat lichtjes bizar is, is dat de wegverbetering bij Sacatec (de rubbervormen-fabriek hier) ophoudt. Juist daar waar veel verkeer komt is het uit met de pret en is de weg nog steeds wat hij altijd al was: een hobbelparcours tot aan de doorgaande weg. Misschien dat er in een volgende begroting wat aan gedaan wordt, je weet maar nooit. Het is ook niet het enig stuk weg waar deels verbeterd is en wat deels nog even slecht is als daarvoor. De logica erachter ontgaat ons.

Ondertussen valt er van het Hal-front te melden dat een telefoontje van Milo naar de afwikkelaar van het failissement goed heeft uitgepakt. Zoals het er naar uitziet gaat ons bod op de hal met een positief advies naar de bank en de rechtbank. Men had graag meer willen hebben maar gezien de staat waarin de hal verkeert en dat dit het eerste bod in 15 jaar is, wil men er vanaf. We moeten nog wel geduld hebben: half juni is er meer nieuws te verwachten.

Milo zit nu in de auto naar NL om zijn vrachtwagenrijbewijs te halen, na een succesvolle show bij de Newfoundlanders en een slechte show in Tours. Het is duidelijk dat de collega’s zwaar in de problemen zitten. Er worden grote verliezen geleden. De grootste naam op shows wil er binnenkort mee ophouden. Als we dus nog even het hoofd boven water houden (en dat is geen probleem), ziet het er stukken beter uit. Luctor et emergo!

Dit weekend waren we in St. Gallen. Voor de jaarlijkse Animalia-show aldaar. Niet alleen een hondenshow, maar ook katten, knaagdieren, reptielen, kleinvee en vissen. Heel veel dieren en nog meer mensen.

Het voordeel van een show in Zwitserland is dat het altijd perfect georganiseerd is. Soms txe9 perfect, want men dient zich strikt aan de regels te houden. Milo krijgt dan ook geen enkele kans om her en der een half of heel metertje meer bij de stand te trekken. Er staan lijnen op de grond en daarbuiten is het strengstens verbotens om materiaal neer te zetten.
Maar dit weegt niet op tegen het gemak van een goed georganiseerde show. In Frankrijk is dat echt heel anders. Hier krijg je als je mazzel hebt een kaartje toegestuurd waarmee je als commerxe7ant makkelijk het parkeerterrein op kunt en dat is het dan.

De show zelf verliep redelijk. Onze grote Schwytser-deutch helpster Marjolijn was er helaas niet, die lag (en ligt) in het ziekenhuis met longembolie, longonsteking en trombose. Het gaat gelukkig al beter met haar maar ze kon er uiteraard niet bij zijn. Daarmee moesten we onszelf maar zien te redden met het soms echt onverstaanbare zwitser-Duits. Incidenteel waren er mensen die er aanstoot aannamen dat we dat gekwaak niet machtig zijn maar al met al kwamen we er met ons HoogDuits ook wel uit.

Zoals gewoonlijk hadden we wat last van het weer. Op de opbouwdag waaide het dusdanig dat de nylonbenches, die hoog op de stellingen staan, naar beneden kwamen zetten. Twee stuks beschadigd en de rekken met showlijnen omver. Op zaterdag regende het en was het koud. Toch hebben we aardige zaken gedaan. Op zondag was het prachtig weer, zelfs een tikje aan de txe9 warme kant. De honden, en niet alleen de onze, hadden er last van. Ondanks de zon bleef de omzet gelijk aan die van zaterdag maar ach, we mogen uiteindelijk niet klagen. Al met al dezelfde omzet als vorig jaar maar ja, de kosten waren wel hoger.

De terugreis verliep met horten en stoten. We hebben ruim een uur vertraging opgelopen omdat Matieu een essentieel papier kwijt was en naderhand nog meer vertraging doordat we geen Aldi konden vinden waar we de door Marjolijn gevraagde spullen konden kopen. Op dit moment is Zwitserland een ramp om doorheen te reizen want het stikt van de wegwerkzaamheden. We doen ruim 5 uur over een goede 300 kilometer.
Dat alles zorgde ervoor dat we te laat bij de bank waren en dus hebben we net over de grens in Frankrijk een hotel gezocht en overnacht, waarna we de volgende ochtend de bankzaken afgewikkeld hebben. En we uiteindelijk op dinsdag om half drie ‘s middags weer thuis waren.

Komend weekend gaan Mathieu en Milo naar resp. de show in Tours en de Newfoundlander-clubdag en daarna is er een weekend geen show. Dan hebben we een feestje, want Matieu en zijn Clarisse gaan PACS-en, ofwel hun samenlevingscontract tekenen. Net vxf3xf3r die tijd hoopt Milo ook zijn praktijkdeel voor de vrachtwagen te halen en dan is hij mooi op tijd terug voor het feest. Dubbel feest, hopen we.

Was het gisteren feest (met een voortijdig einde) in Nederland, vandaag is Frankrijk aan de beurt. Dat brengt rare gevoelens met zich mee.

Gisteren zat Hanneke naar Koninginnedag te kijken en verbaasde zich erover dat het leven in Ydes gewoon doorging. Iedereen ging naar het werk, winkels gewoon open, geen feestelijkheden op straat, kortom, een dag als alle andere. Behalve daar op dat scherm. Feestende mensen, gezelligheid alom tot dat vreselijke moment dat een malloot 5 mensen, zichzelf en Koninginnedag om zeep hielp. En terwijl in Nederland de verbijstering toesloeg, ging het leven hier nog steeds heel gewoon verder.

Vandaag is het hier feest, het is immers de Dag van de Arbeid. Tot verbazing van het meer rechtse deel van Nederland wordt er op die dag niet gewerkt maar gevierd. Het is immers eigenlijk het Feest van de Arbeid. Of die arbeid zo feestelijk is op dit moment is natuurlijk maar de vraag en daarom trekken de vakorganisaties alles uit de kast om de traditionele demonstraties zo groot mogelijk te maken. Voor de rest ligt het leven hier stil. Winkels dicht, rust op straat en voor de verandering een stralende zon.

Voor de emigrant is het dus twee dagen feest. Niet verkeerd. Wat er overblijft van Koninginnedag als feestdag moeten we trouwens maar afwachten. De tijd zal het leren.

Milo is al een poos van huis en blijft ook nog even weg. Vanuit de show in Chateauroux, vorig weekend, is hij naar Nederland gegaan en heeft daar met goed gevolg zijn theorie-examen voor zijn vrachtwagenrijbewijs afgelegd, alsmede een paar rijlessen gehad. Hij is vanuit Nederland naar Amiens gereden, waar er dit weekend een show is. Van daaruit gaat hij weer terug naar Nederland voor meer rijlessen en daarna in 1 ruk naar Toulouse. En daarna komt hij weer thuis, eindelijk. Dan kunnen we gaan beginnen aan het tellen van de voorraad want St. Gallen (Zwitserland) staat op het programma. Hopelijk loont al dat werk dan de moeite.

Mathieu heeft aangegeven per 1 juli te willen stoppen met het werk. Dat is jammer, want we waarderen hem zeer. Het maakt het bovendien volstrekt noodzakelijk dat Milo ook echt zijn rijbewijs haalt anders staat de vrachtwagen hier werkeloos te staan. Maar goed, Milo kennende zal dat geen enkel probleem zijn.